De vicieuze cirkel: schoolkeuze

Zit jouw kind in groep 8 dan is het waarschijnlijk een spannende periode: volgende week staat de Cito eindtoets op het programma. Op veel scholen staat groep 8 in het teken van de eindtoets én de eindmusical. Zoals al 50 jaar gebeurd. Sommige scholen hanteren ook in groep 6 of 7 al een soortgelijke toets: de Entreetoets. En vanaf groep 3 krijgen kinderen 2x per jaar een stapel citotoetsen over zich heen (gelukkig is de kleutertoets inmiddels afgeschaft) En dan heb ik het nog niet eens over de methode gebonden toetsen. Want die komen er ook nog bij (soms wel wekelijks).

Heel handig allemaal, zo’n uitgebreide voorbereiding en volgsysteem. Zo worden kinderen gevolgd en bijgestuurd en bij onverwacht slechte scores kan er dan extra geoefend worden met (begrijpend) lezen, rekenen, spelling en wereldoriëntatie (lees: naschoolse bijles of extra instructies op school).

Lijn- en staafgrafieken en getallen brengen de scores nóg inzichtelijker in beeld. Zo hebben leerkrachten en ouders heel handig op papier in beeld wat het kind kan. Praktisch bij het uitzoeken van een geschikte school voor voortgezet onderwijs en praktisch bij aanbieden van de juiste leerstof op de basisschool. Toch??

Je leest het misschien al tussen de regels door, het is wat cynisch geschreven. Wat zegt al dat toetsen eigenlijk? En voor wie zijn die toetsen? Wie mij een beetje kent weet inmiddels dat ik daar een duidelijke mening over heb: Toetsen zijn niet (helpend) voor kinderen! Toetsen zijn door volwassenen bedacht om een soort meetinstrument te kunnen hebben zodat ze de vaardigheden, kennis en competenties van kinderen kunnen meten.

Ik kan uit eigen ervaring (als juf, als moeder en als coachprofessional) vertellen dat ik nog geen enkel kind ben tegengekomen dat levensenergie krijgt van het maken van een toets op papier, stilzittend op een stoel achter een tafel. Dit is zó een onnatuurlijk iets! En het heeft ook schadelijke gevolgen. Je wordt als kind vergeleken met andere kinderen van dezelfde leeftijd.  Kinderen kun je niet vergelijken! Dat is net zoiets als appels met peren vergelijken.

Hoewel we denken houvast te hebben aan een instrument als een toets, is het tegenovergestelde waar. Kinderen zijn niet te vangen in normen of cijfertjes. Dat laten kinderen ons steeds vaker zien door opvallend gedrag: faalangst, onzekerheid, explosies van woede of juist extreem teruggetrokken gedrag, spanning en overspannenheid. Al dat meten en toetsen heeft dus een averechts effect. Herken jij dat als ouder ook? Hoewel school z’n uiterste best doet, glijdt je kind steeds verder af. Als ouder heb je dan weer overleg met juf en dan weer met de ib-er, vervolgens wordt het samenwerkingsverband erbij gehaald en zit je met een hele cirkel van wel minimaal 8 mensen aan tafel. Allemaal denken ze te weten wat er anders moet, beter moet en wat jouw kind helpt. Na het 10e overleg op school zie je nog steeds geen verbetering. LOGISCH zeg ik! Dit gaat allemaal OVER jouw kind! Er wordt niet MET jouw kind gesproken. Je zit dus helemaal gevangen in het onderwijs- en zorgsysteem! Lees nu vooral verder, want ik heb goed nieuws. Je kunt uit die vicieuze cirkel komen, echt! Onderaan het artikel vertel ik je hoe.

Ik zag en voelde bij mijn eigen kinderen dat het systeem van toetsen negatief werkte op hun nieuwsgierigheid en plezier in leren en ontdekken. Dat raakte mij zó diep: want als je niet meer wilt leren, niet meer nieuwsgierig bent, dan voel je geen energie meer. En dat doet weer iets met je gevoel en gedrag. Je staat dan stil. Er is geen ontwikkeling. De twinkeling in je ogen is weg. Dit heeft een negatief effect op je hele ZIJN!

Dat wilden wij niet voor onze kinderen! Hier zeiden wij “STOP!”

Daarom zijn wij veranderd van school. De reguliere school op 5 minuten loopafstand paste niet meer bij onze kinderen.

Wij hebben er een klein jaar over gedaan om een passende school te vinden en de stap naar deze school te durven nemen. Een sprong in het diepe en toch vertrouwen voelend dat het goed zit. En natuurlijk hebben wij ook in een proces gezeten met vragen als:

  • Hoe regelen we het vervoer naar de school toe? (het is nu 20 minuten met de auto rijden, da’s wel even andere koek van 5 minuten lopen)
  • Hoe zal het gaan met vriendjes en vriendinnen maken?
  • Onze kinderen voelden zich op de oude school verder ‘best’ oke. Ze hadden heel wat vrienden. En we zaten niet in allerlei ingewikkelde zorgoverleggen over onze kinderen. En de juffen en meesters hadden de kinderen best goed in beeld, stonden met hart en ziel voor de klas. Waarom dit dan allemaal overhoop halen??
  • Met speelafspraakjes is dat toch wel een gedoe?
  • Een school zonder toetsen, oei, gaat dat wel goed?
  • En die kleine klassen: dan hebben de kinderen toch wel erg weinig keus in vriendjes?

Allemaal vragen waarbij je bij sommigen al direct een oordeel of overtuiging ziet staan.

Wat ons hielp was iets anders. Vragen en ideeën die gericht zijn op wat we WÉL willen. Gericht op mogelijkheden. Ik deel ze hier omdat ze ons geholpen hebben tijdens het proces van wikken / wegen: wel of niet naar een andere school en zo ja welke dan? En deze jou ook kunnen helpen in het proces.

  • Wat willen wij het liefst voor een school voor onze kinderen? Hoe ziet die school eruit en wat doen ze er allemaal? Beschrijf het of visualiseer het. Of maak desgewenst een moodboard. Dit heet toekomstgericht bezig zijn. Waar wil je naar toe. Door hier mee bezig te zijn heb je al een eerste stap gezet!
  • Hoe belangrijk is het voor ons om op zoek te gaan naar zo’n school? Hoe graag willen wij dat? Op een schaal van 0-10 bijvoorbeeld. Hoe hoger het getal hoe groter de urgentie uiteraard.
  • Op basis van deze eerste twee punten hebben wij een aantal scholen bezocht. Een open dag bezoeken of een kennismakingsafspraak met de directeur maken is een hele goede manier om sfeer te proeven.

Stel, je ziet wel een geschikte school, maar je durft de stap niet te nemen. Je ziet beren op de weg. Maar ergens voel je dat dit weleens de juiste plek kan zijn. Geef dan antwoord op onderstaande vragen:

  • Wat levert het voor onze kinderen op als ze naar die school gaan? 
  • Wat maakt dat precies voor verschil voor onze kinderen? Wat gebeurt er als ze blijven zitten waar ze zitten?
  • Idee: ga in gesprek met mensen die hun kinderen op een ander type school hebben zitten. Of ook onlangs zijn overgestapt. Welke overwegingen hadden zij.
  • Wat nu als mijn kind niet wil? Ik ben van mening dat jij als ouder beslist, ook al staat je kind niet direct te springen. Dat kinderen er niet direct blij mee zijn is ook logisch: ook zij stappen in het diepe. Ze weten niet wat het gaat brengen. Kinderen reageren daar bijna altijd afwijzend op. Jij als ouder weet wel wat het gaat opleveren. Jij weet van binnen dat dit het juiste besluit is. En op die energie gaan zij wel mee.
  • Bespreek of je kinderen een dagje kunnen meedraaien op de nieuwe school.

Wij hebben een school gevonden en uiteraard weet niemand op het moment van aanmelden nog niet hoe het zal gaan. Toch voelden wij vertrouwen. Dat vertrouwen voelen is bij ons leidend geweest. Niet alle praktische overwegingen. Door het vertrouwen in de nieuwe school te voelen, voelden onze kinderen dat automatisch ook. Zij namen dat gevoel over. Dat maakte dat ze het oke vonden. Dat ze ook voelden dat dit een goede plek voor ze moest zijn.

Kortom, neem er geen genoegen mee als het met je kind niet goed gaat! Ben je klaar met het getwijfel, gewik en geweeg? Wil jij ook uit de vicieuze cirkel stappen? Ik kan je daarbij begeleiden. Neem contact met mij op en je kan vandaag nog een eerste passende stap zetten.

 

Liefs,

Linda

Coachprofessional voor overspannen kinderen, jongeren en volwassenen

Gerelateerde berichten

Laat een reactie achter